Ik ben mijn rijbewijs kwijt. Het is niet weg. Het is niet zoek. Het is kwijt, nee, ik bén het kwijt. Lasse en ik gaan vanmiddag een nieuwe scoren. €79,20 wil de gemeente ervoor hebben.Misschien dat ik korting krijg omdat Lasse erbij is. De mevrouw die me mijn paspoort verkocht, had wel een oogje op ‘m.

Kwijt. Mijn vrouw wees me erop toen ik die afspraak maakte. Dat ik er niet meer in geloof. Jaren was mijn horloge zoek. Ik wist zeker dat ik het ooit zou vinden. Ik maakte me oprecht echt geen zorgen. En op een dag was het er weer, in een kookboek dat ik niet zoveel gebruik. Keukenmesjes, dunschillers, ik vond ze terug als ik de compost uitstrooide. Boeken? Bij mijn zoon in de boekenkast. M’n vulpen? In de verkeerde kant van het harde plastic van mijn werktas. Alles komt terug. Maar van dit rijbewijs heb ik afscheid genomen. Ik begrijp mezelf hier niet helemaal in: wat maakt dat ik er niet op vertrouw dat ik het terugvind? Wist ik dat, dan wist ik waarschijnlijk ook waar het ligt of hoe het aan mijn aandacht is ontsnapt.

Beschouw dit stukje als een ultieme poging om het terug te krijgen. Dat ik het vertrouwen in mezelf in dit dossier wat kwijt ben, is tot daar aan toe. Maar mijn vertrouwen in u, al die lieve lezers, is nog ongeschonden.

Weet u waar mijn rijbewijs is?

Op de foto de composthoop met zoeke dingen

No Comments

Leave a Reply