Aan de overkant krijgt over een minuut of wat Dr Ban Ki-moon een eredoctoraat van en bij de Rijksuniversiteit Groningen vanwege zijn jarenlange inzet voor “een mondiale aanpak van de opwarming van de aarde”. Om ons in de stemming te brengen beiert het carillon een keur aan bekende deuntjes. Ik moet denken aan de orgelimprovisatie na de preek in de kerk in Veenendaal. Een eindeloze preek, een eindeloze improvisatie. Alsof de organist ons wilde zeggen: ‘Nu ik!’ Je hoorde flarden van melodieën langskomen, en je dacht ‘Jan Hessels Mulder, stop nu’.

Maar dat doet hij niet. De dominee is gaan zitten. De gemeente wacht rustig af. Het is zondag, we hebben de tijd. Maar bij mijn vader groeit de ergernis zichtbaar. We zijn hier niet voor de organist. Elders in de kerk begint iemand te kuchen. Voeten schuifelen, ruggen worden gerecht, billen worden herschikt. Moeders overwegen om nog maar een pepermuntje uit het zondagse handtasje te peuteren. Nu begint ook de dominee te kuchen. De ouderling van dienst kijkt ostentatief naar boven, maar de orgelman is in trance en gaat door. Door. Door.

Dan daalt er een soort vertraging in het spel en lijkt het orgel even adem te halen om vervolgens met enkele klaroenstoten de gemeente wakker te schudden. Een ademloze stilte hangt boven de banken. Een verdwaalde zonnestraal piept door het glas-in-loodraam. Verwachtingsvol schikken we het liedboek nog even op zoek naar een optimale afstand tussen oog en handen. Jan Hessels Mulder rekt het moment tot aan ondraaglijkheid om juist als we het liedboek maar weer weg willen leggen de eerste tonen aan te heffen van het lied in kwestie. De opluchting die zich over de kerk verspreidt is onmetelijk.

Hier en nu heeft de beiaardier het sein ‘stop’ gekregen en is braver. De stilte daalt over het kerkhof. De plechtigheid is begonnen. Maar net op tijd. Het is weer een ongewoon mooie, veel te prachtige oktoberdag. Ban Ki-moon moet aan de slag.

Op de foto de Brugkerk in Veenendaal, foto: André van Dijk

No Comments

Leave a Reply