Van onder de Gardepoort kwam een sneue baby onze kant op. Het was vroeg en ik had met hem te doen. Hij huilde niet. Hij brulde. Van onder zo’n eeuwen oude poort heeft dergelijk gehuil een extra galm. ‘Ach heden,’ dacht ik nog, ‘die arme vader of moeder’ en hoorde de sleutel in het slot.

Lasse kwam binnen en zijn moeder ook. Hij huilde de longetjes uit zijn lijf. Moeder nam het redelijk koel op. Heb nooit met mensen te doen voordat je zeker weet dat zij zich miserabel voelen! Het was buiten steenkoud en op de fiets, ondanks een super windscherm, nog kouder. Ga daar maar eens zitten met een batterij aan tanden en kiezen die doorkomen! Dat moet gewoon erg veel pijn doen.

Nijlpaardje hielp niet. Speen hielp niet. De sambashaker hielp niet. Tijd hielp. Geduld.

Vanaf dat moment ontrolde zich een prachtige dag. Oma bofte. Ze was ziek thuis dus konĀ  volop genieten.

Leave a Reply