Ze was 40 jaar in dienst bij een groot ziekenhuis in het noorden van het land en vierde dat. Ik mocht ook komen en deed dat. Even. Ik had ervoor en erna nog andere afspraken. Helemaal toeval is het niet maar ik kende er veel mensen. Uit mijn hogeschooltijd, uit mijn ziekenhuistijd, uit mijn tijd als zelfstandig ondernemer zonder personeel. Het was in zekere zin een angstige ervaring. Ik stelde mij voor hoe in die zaal vol mensen overal  lijntjes gespannen waren tussen de mensen; ik maakte deel uit van dat web.

Met hem organiseerde ik de herintredingscursus voor verpleegkundigen. Hem charterde ik voor de cursus Methodisch verplegen. Voor haar schreef ik een magazine over veilig werken. Haar interviewde ik. En haar en hem en haar. En voor haar schreef ik de website. En voor haar.

‘Je hebt een goed netwerk’ is een manier om het te verwoorden. Maar het voelde anders. Werk is als het goed is meer dan geld verdienen. Met al die mensen deelde ik ook een klein of groter deel van m’n leven. Ik begon te tellen. 40 jaar? Nee, zoveel is het niet. 30 jaar? Zeker en beslist. Méér. In die ene ronde zaal bevond ik me zomaar en plotsklaps in mijn eigen loopbaan.

Al die jaren dat je in zo’n stad aan het werk bent. Al die jaren.

Er liepen ook wat jongelui. Hen kende ik niet. Nog niet.

Leave a Reply