Nee, het was geen Lassedag gisteren. Ik leerde een groep secretaresses hoe ze een geweldige e-mail kunnen schrijven. Dat vond plaats in Eindhoven vanaf half 10 ’s morgens. Ik schrik er nog van.  Van nature al geen reiziger moest ik nu woensdagavond in het donker per trein naar een mij vreemde stad in een mij vreemd hotel op een mij vreemde kamer in een mij vreemd bed slapen en dat alles alleen.

Het was heel simpel, verzekerde de mevrouw van de fietsenstalling in Eindhoven mij. Waar ik moest wezen, daar woonde zij ook.  Gewoon hier de Vestdijk op en dan rechts of … Het was bijna 21.00 uur, ik was moe, ik luisterde niet goed en ik verdwaalde al op het Stationsplein. In mijn mobiel zit een routebegeleiding en die wilde mij graag helpen. 7 minuten fietsen beloofde de begeleidster die dienst had. Toen begon het te regenen. Van die grote zuidelijke druppels diep ijs lijken. Ik borg de mobiel in mijn jas en zette de capuchon op. Op pad! Zo groot kan Eindhoven niet zijn.

Vanuit mijn binnenzak bestookte mijn routebegeleidster mij geduldig met routetips maar het waaide en regende en met capuchon kon ik haar onmogelijk verstaan. Ik miste mijn vrouw.

Uiteindelijk kwam ik er natuurlijk, en niet eens zoveel later dan gepland. De kamer was ruim en best fijn en ik had een borrel meegenomen. Op een bibberige televisie keek ik een korrelige Inspector Frost. Het was lang geleden dat ik Inspector Frost keek en ik wist weer waarom. Het was lang geleden dat ik alleen in een hotel sliep, en ik wist weer waarom.

De volgende avond at ik na de training bij een lieve Tekstnetvriendin. Ik had haar geen deelgenoot gemaakt van mijn omzwervingen de dag ervoor maar ze bood spontaan aan om even met me mee te fietsen naar het station. Ik accepteerde dankbaar.

Nu is het vrijdagochtend en wachten we op Lasse. Hij komt vandaag. De lucht is kraakhelder. Er staan wat sterren aan de hemel. Zijn moeder brengt hem.

Op de foto Eindhoven by morning.

Leave a Reply