Voor iemand met zo’n slecht geheugen als ik, presenteer ik u wel veel herinneringen. Linke soep omdat ik nogal wat mensen ken die dergelijke herinneringen schaterend wegwimpelen. Of verbaasd de wenkbrauwen fronzen, bijvoorbeeld als ze lezen dat een voormalige vriendin tekeningen maakte in het kookboekje van mijn moeder. Wie mag dat dan wel zijn, die voormalige vriendin?

Oké. Mijn herinneringen zijn mijn herinneringen. Gebeurtenissen zoals ik nu denk dat ze ooit zijn gegaan zoals ik denk dat ze zijn gegaan. U hoeft me helemaal niet te geloven. Ik ben een verhalenverteller. Ik ben een man.

Onlangs ontmoette ik op een feestje een echtpaar. Hij vertelde een mooi verhaal. Zij stond er naast en interrumpeerde hem met enige regelmaat voor een kleine nuance (geen pleonasme hier) of een correctie. Hij zuchtte zichtbaar en hoorbaar. Zij begreep de herkomst ervan maar rechtvaardigde zich. ‘Het klopt gewoon niet!’ Toen wist ik het zeker. We worden niet begrepen.

No Comments

Leave a Reply