Als dank voor al het aangename bloggen op de website van Tekstnet kreeg ik van Tekstnet een prachtige boekje met werk van C. Buddingh’. Ik kende Buddingh’eigenlijk alleen van de Gorgelrijmen. Leuke onzingedichten, erg geschikt om leerlingen iets te leren over metrum en rijm. En perfect passend bij de huidige appreciatie van bijvoorbeeld Levi Weemoedt en Hans Dorrestijn. Dat is het wel zo’n beetje. Nu weet ik beter. Hij schreef ook echte poëzie.

Neem Whose blues:

Whose Blues 

men zegt dat wij
ge
des
il
lu
sio
neerd
zijn

hoe is het mogelijk?

ons bedje was toch zo heerlijk gespreid
een a-bom ons kussen een koude oorlog
onze matras een h-bom ons laken

en wij wij zouden niet dankbaar zijn?

lieve vaders en moeders kom nou!

Gelehesjespoëzie anno 1959! Buddingh’ was zijn tijd wel erg ver vooruit. Het moest nog 1968 worden.

Weten waaraan ik dat prachtboekje dank? U vindt hier m’n stukjes voor Tekstnet. Lees ze, like ze, en laat ze daarna los.

Leave a Reply