Het is eigenlijk een soort verlate ansichtkaart, dit blogje. Zo’n kaart die je – nu gaan we het eindelijk eens écht goed doen – op de eerste dag van je vakantie koopt en dan de hele vakantie meesleept. Op zoek naar postzegels, op zoek naar je adresboekje, op zoek naar een brievenbus die open kan, op zoek naar de ansichtkaarten. Totdat het eigenlijk logischer is om hem maar vanuit Nederland te versturen. En dat vergeet je dan ook weer.

Parijs tijdens het Grote Oproer was behoorlijk dramatisch. Dat weet ik dankzij de beelden op tv. Wij kozen eieren voor ons geld en gingen die zaterdagochtend naar Cimetière du Père Lachaise. Angstig fotogeniek dankzij de vergane glorie van ingestorte mausoleums en zandstenen engelen die met stil bazuingeschal de wederopstanding aankondigen. In de verte hoorden wij de traangasgranaten knallen.

Het was de ernstige noot in een lang weekend vol party party en tchin-tchin. Ik zal u geruststellen: qua alcoholische versnaperingen viel het allemaal reuze mee. Wij kennen alleen maar nette mensen. Maar het feest begon met de buluitreiking en de artseneed en de daarbij behorende champagne waarna we in groot gezelschap wat gingen drinken waarna we wat gingen eten aan een lange tafel om de volgende dag in groot gezelschap te lunchen aan een lange tafel om de volgende dag samen te brunchen waarna we ‘s avonds gezellig samen gingen eten. De gezelschappen wisselden, het feestelijke niet. Uitgeteld verlieten wij gisterenochtend het feest; zoonlief en mogelijk-beoogd-schoondochter-in-spe knoopten er nog een feestelijk diner aan vast. In groot gezelschap, ongetwijfeld.

Zaterdag weer rellen. Het geluk is namelijk niet zo heel eerlijk verdeeld in Frankrijk. Waar wel?

 

Leave a Reply