Het Dagblad schrijft in de persoon van Arend van Wijngaarden een lezenswaardig commentaar over het preventieakkoord. Hij schrijft: ‘Maar het akkoord heeft ook de trekken van een betuttelend vingertje. Een vingertje dat vooral opgeheven wordt tegen mensen die het maatschappelijk toch al zwaar hebben.’

Daarmee doelt Van Wijngaarden op het feit dat een slechte gezondheid samenhangt met chronische armoede en slechte economische vooruitzichten. Inwoners uit Noord-Nederland worden domweg gemiddeld minder oud dan de gemiddelde Nederlander.

Hij schrijft:

Wie mensen met de allerbeste bedoelingen hun rokertje, drankje of patatje wil ontnemen, zou daar ook iets tegenover moeten stellen. Het moet ook mogelijk zijn om kansen te zien in het leven. Het gaat niet aan om mensen alleen maar pleziertjes te ontnemen, en niets te doen tegen onzekerheid en ongelijkheid.

Ik schreef al eerder over verkleinwoorden en hun versluierende bedoelingen.  Het pleziertje van de mensen blijkt te bestaan uit een rokertje, een drankje of een patatje. Met andere woorden: nicotine, alcohol en vet. Ik vind het een goede zaak dat de overheid de consumptie daarvan enigszins wil beteugelen. Maar publiekscampagnes of prijsverhogingen gaan niet werken. Plezier in het leven hangt inderdaad samen met voorspoed en welvaren, met mogelijkheden en kansen.

De overheid begrijpt dat. In de Veenkoloniën is nu 10 miljoen euro beschikbaar om de gezondheid er te verbeteren. Het geld dreigde op te gaan naar organisaties die hun kans roken. Gezondheidsbevordering is namelijk ook gewoon business. Het katern Groningen van dezelfde krant opende vandaag met de kop: ‘Veenkolonialen grijpen hun kans liever zelf’. Ik hoop dat ze hem pakken.

Leave a Reply