Wij zitten in de levensfase dat er om ons heen weer kinderen worden geboren. Je eigen kinderen krijgen kinderen. Je neefjes en nichtjes krijgen kinderen. De vriendjes en vriendinnetjes van je eigen kinderen krijgen kinderen. En wij krijgen de kaart.

Althans. Vaak. We zijn de afzenders dankbaar.

Wat wel opvalt is dat jonge ouders het sturen van een kaart vaak uitstellen tot … ja, tot wat eigenlijk? Tot de garantietermijn is verstreken? Of tot ze 100% zeker zijn van de naam? Tot hij of zij kan lopen? Of tot zeker is dat hun nieuwe kindje inderdaad een bijdrage gaat leveren aan een fijnere wereld?

Misschien kan ik dan toch ook nog een geboortekaartje de wereld in doen. Vandaag, exact op de kop af en precies 28 jaar geleden verblijdde mijn vrouw de wereld met onze jongste. Hij is bijzonder goed gelukt, al zeggen we het zelf, en we zijn er heel blij mee.

No Comments

Leave a Reply