Na ruim een jaar zeuren en leuren is het dan toch gelukt. Ik sta erop. Ik word genoemd. Je kunt mij vinden. Niet meer in dat vermaledijde Leermens maar aan het Martinikerkhof. Google heeft me uit Leermens geschrapt en me eindelijk een adres gegeven aan het Martinikerkhof.

Wie tot voor kort mijn naam googelde kwam uit in Leermens. Dat is niet goed voor de zaak. En dus veranderde ik op Google mijn adres. Ik kreeg een keurig bericht dat ze mijn wijziging hadden ontvangen en dat binnen een paar werkdagen een en ander geregeld zou zijn. En dus wachtte ik. En wachtte ik. In Leermens aan de Wierdeweg moet menigmaal de bel hebben geklonken want al die tijd stond ik nog wel gewoon als daar werkzaam.

Toen ging mijn vrouw zich ermee bemoeien. Gelukkig hielp dat niets. Wel kreeg ik de vraag of ik niet een foto kon sturen van de zaak met een bordje of iets dergelijks waaruit bleek dat ik werkelijk en echt waar aan het Martinikerkhof in Groningen werkzaam ben. Dat bordje hing er toen nog niet maar een kopie van de inschrijving bij de Kamer van Koophandel moest volstaan. En jawel. Binnen enkele werkdagen zou een en ander geregeld zijn.

En dus wachtte ik af. Vervolgens ben ik mails gaan sturen. Die werden keurig beantwoord. En dus wachtte ik af. Tot ik telefoon uit Ierland kreeg. Google aan de lijn. ‘Werkt u daar aan het Martinskerk?’ vroeg de mevrouw in prima Nederlands. Ik antwoordde bevestigend en corrigeerde terloops nog even het adres. ‘Dan komt het helemaal goed’ verklaarde ze. Een paar dagen later werd ik gebeld. Ierland. Google. Een andere mevrouw. ‘Werkt u daar aan het Martinshof?’ Ze geloven het gewoon niet, realiseerde ik me. En weer een paar dagen later belde Google om te checken of ze het telefoonnummer goed hadden.

Welnu. Ik besta. Ik werk. Ik werk er. En Google noemt me. In Leermens keert de rust weer.

Leave a Reply