Theater voor baby’s. Kan dat? Ja, dat kon. Afgelopen donderdag was er in het Groningse Grand Theater een try out van het theaterstuk Landing van Jasmin Hasler, bedoeld voor baby’s van 6 maanden tot 18 maanden. Lasse wilde er per se heen maar heeft nog geen CJP. Ik streek mijn hand over het hart. Vooruit dan maar.

De zaal was enigszins verduisterd, het toneel bestond uit een aantal houten kubussen waaromheen een groot, lang koord, zo’n koord waarmee je op school touwklom. Wij zaten daar weer achter. De kinderen op de een kleedje. De mama’s en de papa’s en de opa op een krukje.

De twee spelers stapten met enig “ado” over het koord en gingen aan het werk met de spullen die er stonden. Ze maakten geluiden. Ze zorgden voor kleuren op de kubussen. Er ontstond een spel met spullen en kleden en vormen en materialen. Metaal, borstels, ballen, stemmen. Dingen vielen. Dingen zweefden. Dingen gingen.

De 10 aanwezige baby’s reageerden allemaal anders. Je had er die dachten dat het participerend theater was. Ze haastten zich naar de spullen op het toneel, beklommen de kubussen en renden achter de ballen. Er waren er die alleen maar naar de andere baby’s keken. Er waren er die naar het toneel keken.

Lasse bijvoorbeeld. De andere kinderen konden hem niet boeien. Wat er vóór hem gebeurde wel. Ademloos zat hij op de grond, veilig tegen me aan; met open mond volgde hij  wat er gebeurde. Banaantje? Hij keek niet op of om. Ik zette hem met z’n knieën op de grond. Kon-ie leuk mee doen. Maar nee. Ik zette hem weer voor me en aaide hem over de bol. Er biggelde een traantje langs z’n wang.

Leave a Reply