Ik ben vandaag alleen. Zijn ouders namen mijn kleinzoon zomaar mee naar Schiermonnikoog en ik mocht niet mee. Wel stuurt mijn schoondochter foto’s. Eén daarvan lijkt sterk op de foto van Boudewijn de Groot met zijn zoontje, de foto die de langspeelplaat ‘Hoe sterk is de eenzame fietser’ sierde. Eigenlijk zie ik maar twee verschillen. Mijn zoon is blonder en Lasse leuker.

Anna van den Breemer schreef gisteren in de Volkskrant over oppasopa’s en -oma’s. Dat arrangement is helemaal niet zo vanzelfsprekend als het soms lijkt. Wij oppasopa’s en -oma’s kunnen overbelast raken door de zorg voor onze kleinkinderen. En we kunnen maar moeilijk ‘nee’ zeggen. En we mogen geen kritiek geven op de opvoeding en we mogen de kleinkinderen ook niet ongegeneerd verwennen en we mogen niet mee-opvoeden. Wat mogen we wel?

Nou, dat is volgens auteurs Anneke Groen en Herman Vuijsje in 3 werkwoorden te vatten. Zij schreven het boek ‘Eindeloos ouderschap – Zorgen voor je kinderen houdt nooit meer op’. Een van de hoofdstukken heet: ‘Slikken, zwijgen en schenken’.

Slikken, zwijgen en schenken … Ik ga straks even naar de bibliotheek. Zou het allemaal echt zo’n treurnis zijn?

Maar eerst ga ik de schuur opruimen: zaterdag ga ik naar Antwerpen op en neer om de spullen van m’n jongste zoon op te halen. Hij verhuist naar Parijs. Zijn spullen stalt hij – o nee, ik – in onze schuur, naast de spullen van m’n oudste zoon.

Leave a Reply