Op de site van de zaak zit ik nog midden in de klei. Het is een mooi plaatje maar enigszins gedateerd. Ik ben er geen spat ouder op geworden maar klei is niet meer mijn habitat. U kunt mij tegenwoordig tegenkomen in wufte stadse cafés, op de groentemarkt of in de kleine zaal van de schouwburg, mondain genietend van culturele hoogstandjes. Klei ken ik alleen nog maar als materiaal waar kunstenaars met werken.

Met andere woorden. Moet ik een nieuwe site? Ja, zegt de entrepreneur. Nee, zegt de koopman.

Zelf aarzel ik.

Ja. Geld is een ding. Een mooie site is gewoon best een investering. Een mooie site is vooral een heleboel gedoe. Tijd, energie, zin, elan, heilig vuur, ik  heb er best veel van maar de voorraad is schaars en op is op. En dus moet je er zuinig mee om gaan.  Bovendien, de mensen weten dat ik een zaak heb, altijd werkzoekend, nooit werkloos.

Ik “draai” dit jaar een geweldig jaar. Maar of het rad van fortuin mij volgend jaar weer zo goedgunstig is, is per definitie twijfelachtig. De kunst is om als kleine zelfstandige blij te zijn met werk, maar vooral ook om blij te zijn met geen werk. Ik kan het allebei heel goed.

De foto is van Antoinette Borchert

Leave a Reply