Vorig jaar om deze tijd wapperde de vlag al fier vanaf de Martinitoren. Wij waren minder zeker van onze zaak. Zou hij inderdaad echt vandaag geboren worden? We checkten de app-status van onze schoondochter uurlijks. ‘Laatst gezien op …’ Een appende vrouw bevalt niet, redeneerden we. Om een uur of 13.00 meldde WhatsApp dat ze het laatst gezien was om 12.00 uur. Om een uur of 14.00 geen verandering. De spanning steeg. Tot we om een uur of 19.00 zagen dat ze recent gezien was. Maar de telefoon bleef stil. Die ging pas even na 12.00 uur ’s nachts.

En toen was Lasse daar. Hun Lasse. Onze Lasse. Lasse. Bij de Martinitoren had een – ongetwijfeld teleurgestelde medewerker –  de vlag al weer binnen gehaald. Je kunt als Stad ook té vroeg zijn. Gelukkig heeft diezelfde ambtenaar de datum opgeschreven en hesen ze hem zojuist opnieuw.

Zelf is Lasse nog niet heel overtuigd van het feestelijke van een verjaardag. Hij stiet gisteren de kroon die hij bij de kinderopvang kreeg geërgerd van de bol. En hij moet vandaag bij zijn papa en mama blijven!

Ter gelegenheid van zijn eerste verjaardag organiseerde het bestuur van Klaverjasvereniging Ons Genoegen een speciale avond over het opaschap. Alle opa’s waren er, maar de 2 leden lieten verstek gaan. Op vakantie! Wegblijvers hebben altijd ongelijk. Dat bleek ook dinsdag. Er waren die avond 2 sprekers en ze waren het roerend met elkaar eens. Dus nee, geen dystopische vergezichten aan die tafel en ja, een kleinkind is een zegen. Ons kleinkind is een zegen.

Zijn Melle is wat ouder. Hij kan al lopen en zeggen ‘Opa mee’ (nee, geen vraagteken). Zou mijn Lasse dat ook leren? En waar gaan we dan naar toe?

Leave a Reply