Lasse was niet zo te pas. Dat kan gebeuren.

Z’n vader kwam helpen om de spullen van zijn oom in Parijs die in Groningen staan te verslepen naar plekken waar ze ten minste een jaar kunnen wachten op de beslissing: blijven of alsnog weg, z’n moeder en hij kwamen mee. Zij in goede doen, hij minder.

Ik zette hem op de vensterbank beneden. Je doet wat met een jongetje dat even niets wil. Daar, voor het raam en in the picture, is hij namelijk heel senang. Hij speelt met de ketting van de zonwering, met het ijzeren pinnetje dat het raam op zijn plaats hield voordat er extra beveiliging op kwam en tracht de tulpenvaas te ontleden. Daarnaast en daarenboven bekijkt hij het gedoe buiten. Hij volgt  er het doen en laten van de mensen met warme belangstelling.

Zwaaien is een concept dat hij zelf nog niet actief beheerst. Maar “naar gezwaaid worden” kent-ie als geen ander. Voorbijgangers doen hem er een groot plezier mee. En daarmee ons. Hartelijk dank.

En ondertussen zit die oom daar in Parijs, helemaal alleen bij een vreemde Franse vrouw. Op 6 hoog. hartje Parijs. Wie zwaait er naar hem?

Leave a Reply