We zijn weer thuis, Lasse en ik. Ik moest vanmorgen 14 cursisten in anderhalf uur leren hoe ze vlot en wervend kunnen schrijven. Maar nadat ik dat gedaan had, kon ik dan eindelijk Lasse halen van de crèche. Met een lege kinderwagen ging ik die kant op. Ik had me zorgen gemaakt over hoe men me bekijkt: een oudere man met een lege kinderwagen, maar geen haan die ernaar kraaide. Gewoon is gewoon als je het gewoon vindt.

Nu ligt-ie op de vloer op het kleed met zijn telefoon te spelen. Een Fischer Price telefoon uit 1900. Een gekleurd plastic geval met een draaischijf en een hoorn. En een draadje om hem aan voort te trekken. Het is vooral dat draadje waar Lasse zich om bekommert. Een plastic draadje waar je heerlijk je nieuwe tandjes in kunt zetten.

Het zal me benieuwen wanneer hij in de gaten krijgt dat de moderne telefoon draadloos is. Ik denk niet dat hij belang heeft bij zo’n ding.

Nu is hij van het kleed gedraaid, telefoon naast zich, handen op de grond en het hoofd omhoog. Hij kijkt eens rond, brabbelt in de hoorn. Waar gaan we naar toe en hoe doen we dat? Rollend, voorlopig.

Leave a Reply