En toen begon-ie spontaan te zwaaien. Vandaag, naar mij, naar mijn vrouw, naar zijn moeder en zijn vader. Te pas, en te onpas. 10 maanden en hij kan al zwaaien! Die jongen is wel bijzonder voorlijk. We geven hem een beker met melk. Hij drinkt uit de beker. We zetten hem achter de piano. Hij kan pianospelen. Ik zette hem met een pollepel en een pan bij het aanrecht. Hij kan drummen en koken. Bij AH begon hij opgewekt ‘papa’ of iets wat daar op lijkt te zeggen. Het zou me verbazen als hij volgende week niet de tafel van 7 kent en het Wilhelmus kan zingen.

Hij zat daar, met die pan en die pollepel en plots herinnerde ik me hoe we zijn vader een kleine 30 jaar geleden in de kelder zetten bij de bak met keukenspullen die we toen al niet meer nodig hadden. De kelderdeur bleef open staan en zo had je vanuit de keuken best wat toezicht op z’n doen en laten, terwijl je aan het koken was.

Hij kon er tijden zitten spelen. We waren er wel trots op. Geen duur speelgoed van plastic. Gewoon, spelen met wat voorhanden is. Achteraf begrijp ik mezelf niet zo goed. Zo’n peuter alleen in de kelder … er moeten toch ook dingen in die bak hebben gezeten waar een punt aan zit. Kennelijk vertrouwden we op ónze alertheid en zijn peuterverstand.

Nu zou ik dat niet meer zo snel doen. Hoewel. Als ik zie hoe voorlijk die Lasse van ons is. We hebben alleen geen kelder meer.

Leave a Reply