Het is Sint Maarten, bedenk ik op de boot … we redden het niet. Sorry.

Lang geleden zong mijn oudste zoon, toen nog een ukkie van een jaar of 4, voor mijn moeder door de telefoon het Groningse Sint Maarten-lied. Een hoog stemmetje, in zuiver Gronings.

Mien lutje lanteern
Ik zai die zo geern
Doe daanst deur de stroaten
Dat kinst ja nait loaten
Vandoag mout ik lopen
Mien laidje verkopen
Mien lutje lanteern
Ik zai die zo geern

Mijn vader kwam binnen toen hij net klaar was. ‘Ach,’ zei mijn moeder, ‘wil je het nóg een keer zingen voor opa?’ Het knulletje zuchtte diep. Hij was moe.

‘Maar oma, het zijn zoveel woorden.’ Alles wat restte was het verhaal dat we elkaar ieder jaar weer vertelden.

Weten hoe dat klinkt, Mien Lutje Lanteern? Let ook even op de aftiteling.

No Comments

Leave a Reply